Αιμοκάθαρση είναι η διαδικασία υποκατάστασης της νεφρικής λειτουργίας, σε ανθρώπους με τελικού σταδίου νεφρική ανεπάρκεια.
Ο Ιπποκράτης (5ο με 4ο αιώνα πΧ.), αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην πιθανότητα το νερό να ευθύνεται για τις λιθιάσεις, τις φλεγμονές στους νεφρούς, την δυσκολία στην ούρηση και πόνους στη μέση.
Το 1827, ο Άγγλος γιατρός Richard Bright, περιέγραψε την ομώνυμη νόσο, νόσο του Bright (νεφρική νόσο), που περιλάμβανε οίδημα, υπέρταση, μειωμένα ούρα κ.α., καταλήγοντας στο θάνατο.
Ο χημικός Thomas Graham (στη Γλασκόβη της Σκωτίας), ανακοίνωσε τις πρώτες μελέτες για τη διάχυση των υγρών και αερίων, το 1854. Στη συνέχεια το 1861 για την απομάκρυνση της ουρίας από τα ούρα, εισήγαγε για πρώτη φορά τον όρο «Dialysis» (από την ελληνική λέξη διάλυση).
Τα πρώτα πειράματα αιμοκάθαρσης, σε πειραματόζωα, έγιναν το 1913 στη Βαλτιμόρη της Αμερικής, από τον John Abel.
Το 1924, έγινε η πρώτη ανεπιτυχής προσπάθεια εφαρμογής της αιμοκάθαρσης στον άνθρωπο, από τον ιατρό Georg Haas, στη Γερμανία.
Το 1943 ο ΟλλανδόςγιατρόςWillem Kolff, πέτυχε την πρώτη αιμοκάθαρση σε ασθενή.
Ο γιατρός N. Alwall, με καταγωγή από την Σουηδία, το 1946 πέτυχε τη βελτίωση του τεχνητού νεφρού, επιτυγχάνοντας την απομάκρυνση της συσσώρευσης υγρών στον ασθενή.
Μερικά χρόνια αργότερα, συγκεκριμένα το 1950, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η περιτοναϊκή κάθαρση.
Μια από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην αιμοκάθαρση, πραγματοποιήθηκε το 1960. Ήταν η τοποθέτηση του πρώτου αρτηριοφλεβικού Shunt, από πλαστικά σωληνάκια. Αυτό επιτεύχθηκε χάρη στις έρευνες και προσπάθειες τριών γιατρών στο Σηάτλ της Αμερικής, του Belding Scribner (νεφρολόγου) και των Wayne Quinton και David Dillard (καρδιολόγων).
Το 1962, ο γιατρός B. Scribner, δημιούργησε την πρώτη μονάδα τεχνητού νεφρού για χρόνιους ασθενείς, στο Σηάτλ της Αμερικής.
Αργότερα, και πιο συγκεκριμένα το 1966, οι γιατροί Chimino και Brescia, πέτυχαν τη βελτίωση της αγγειακής προσπέλασης, εφαρμόζοντας για πρώτη φορά την αρτηριοφλεβική αναστόμωση (φίστουλα). H εξέλιξη της φίστουλας έγινε το 1973, με την εφαρμογή του αρτηριοφλεβικού μοσχεύματος.
Η ανακάλυψη της ερυθροποιητίνης το 1985, είχε ως αποτέλεσμα την αντιμετώπιση του προβλήματος των συνεχών μεταγγίσεων και αιμοσιδήρωσης των ασθενών.
Τα επόμενα χρόνια μέχρι τις μέρες μας, υπήρξε μια συνεχής βελτίωση και εξέλιξη των μέχρι τότε εφαρμοστέων μεθόδων, με αποτέλεσμα σήμερα οι ασθενείς να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής, παρατείνοντας σημαντικά το προσδόκιμο ζωής.
Leave feedback about this